Hello there. Im not really in my best mood. To tell you honestly Im a bit of both happy and sad.
By the way, sorry if di ko na kayo masyado na-a-update. Medyo busy. For those na hindi nakakaalam, Im working po as a nurse. So ayun, medyo busy talaga. This week, dami namin ginagawa, tas madami din ako inaasikaso for my group. Ang hirap pagsabayin. Pero kakayanin. Mahal ko parehas yung ginagawa ko kaya kakayanin talaga.
Anyway, the reason why Im happy and sad at the same time, kasi last day super toxic namin. Biglang may dumating na admission, eh malapit na kami magout non. Kaya ayun, pinag'admission ako. Ako naman naloka. To make the long story short, naging toxic ako. Napagsabihan kaya ayun. :< Pinaka tumama sakin yung sanabing "Nako, isusumbong kita sa lolo mo. Ampangit mong mag chart." Kasi syempre nakakahiya kay tito (lolo) ko. pinasok nya ako don tas ipapahiya ko sya. Ayoko naman ng ganon. Per point ko din naman kasi, baguhan lang naman ako. 1st time ko mag admission. Tas perfect agad? Sabi ko nalang "Give me time". Tas isa pa, ayoko din nadudungisan yung pangalan ng alma mater ko. Although hindi perfect ang school ko, ayokong ako ang magiging dahilan para masira yung name ng alma mater ko. Kaya ayun, sobrang lungkot ko lang that day. Wala ako sa mood para sa kahit na ano. Yung bang feeling ko sobrang down ko. Ginawa ko naman best ko pero kulang. Nadamay pa yung iba ng dahil sakin.
So kinabukasan, nagpa goodvibes ako. Nung pinag admission ako, ginawa ko lahat ng kaya ko. Tas yung mga ginawa last time, mas pinagbuti ko. Tinandaan ko. Ayun! So far goodvibes naman na. :> Natuwa na ulit sakin yung head namin. Actually kahit sinabihan ako ng mga seniors ko na okay na yung ginawa ko, pinakita at pinacheck ko pa din talaga sa head ko yung charting ko para at least mabago impression nya sakin. Ayun! Success naman. Tas in good terms pa kami nung mga clerk dun kaya lalong masaya. Success pa yung extraction ko. Basta fulfilled ako.
Ayun, after non nagkaron na naman ng problem sa group naman. :< Di ko na alam gagawin ako. It felt like iniiwan nila kami after ng lahat. Parang.. ewan.. Di ko maexplain. Ayoko lang di makasakit. Kahit nasasaktan ako, sige nalang. Sabi nila "Do unto others what you want others to do unto you." so pag sinaktan ako, sasaktan ko din? Hirap naman. Ill just try to act according to my age. Ill try to act mature. Ayokong ako yung makakasakit. Ayokong ako yung makakaperwisyo. Ayokong ako yung namimilit. Gusto ko kasi balance lahat. Sige na aaminin ko perfectionist ako sa ganon. Gusto ko yung tipong aalagaan ko sila, na kahit makilala ko magulang nila, may mukha akong ihaharap na masasabi kong di ako naging masamang impluwensya sa kanila. Na hindi ko sila pinipilit. Na hindi ko sila ginugulo. Kasi alam kong yun ang gusto nung apat. Gusto ko kasi talaga maging family eh. Para nga kahit anong mangyari masasabi kong inalagaan ko sila. Maging balance yung priority tsaka yung pagsuporta sa apat.
Kaso ang nangyayari, di nila nagegets yun. Naiiwan pa ako. Kung kelan close ko na saka nagkakaganon. Ang sakit lang ng feeling na iwanan. Although kung tutuusin friends pa din naman. Ayoko namang nang dahil lang don magkakasira. Kung yung una, nag work out well. Bumukod tas naging maayos, tas yung pangalawa ganun din, sana to ganun din. Maging maayos. :<
Isa pa, nakakaloka tong kapatid ko. Kinausap ko na din ng masinsinan. Sana maging responsable na din sya. Ewan ko ba. Ang gulo ng emotion ko. Ang dami kong dalang alalahanin. Ang bigat lang. Tas mararamdaman mo pa yun? Parang ang sarap sumuko nalang tas bumigay. Kaso syempre hindi pwede, di ko gagawin. Bahala na si God. I trust you God.
"You gained another point. Okay, well. I thank you for that because through you I was able to sort who my real friends are."
-- Thanks for reading! -- Please do follow me on twitter @yelquiamco and follow my group @CKInvasion ;) thankyou!
Read More
By the way, sorry if di ko na kayo masyado na-a-update. Medyo busy. For those na hindi nakakaalam, Im working po as a nurse. So ayun, medyo busy talaga. This week, dami namin ginagawa, tas madami din ako inaasikaso for my group. Ang hirap pagsabayin. Pero kakayanin. Mahal ko parehas yung ginagawa ko kaya kakayanin talaga.
Anyway, the reason why Im happy and sad at the same time, kasi last day super toxic namin. Biglang may dumating na admission, eh malapit na kami magout non. Kaya ayun, pinag'admission ako. Ako naman naloka. To make the long story short, naging toxic ako. Napagsabihan kaya ayun. :< Pinaka tumama sakin yung sanabing "Nako, isusumbong kita sa lolo mo. Ampangit mong mag chart." Kasi syempre nakakahiya kay tito (lolo) ko. pinasok nya ako don tas ipapahiya ko sya. Ayoko naman ng ganon. Per point ko din naman kasi, baguhan lang naman ako. 1st time ko mag admission. Tas perfect agad? Sabi ko nalang "Give me time". Tas isa pa, ayoko din nadudungisan yung pangalan ng alma mater ko. Although hindi perfect ang school ko, ayokong ako ang magiging dahilan para masira yung name ng alma mater ko. Kaya ayun, sobrang lungkot ko lang that day. Wala ako sa mood para sa kahit na ano. Yung bang feeling ko sobrang down ko. Ginawa ko naman best ko pero kulang. Nadamay pa yung iba ng dahil sakin.
So kinabukasan, nagpa goodvibes ako. Nung pinag admission ako, ginawa ko lahat ng kaya ko. Tas yung mga ginawa last time, mas pinagbuti ko. Tinandaan ko. Ayun! So far goodvibes naman na. :> Natuwa na ulit sakin yung head namin. Actually kahit sinabihan ako ng mga seniors ko na okay na yung ginawa ko, pinakita at pinacheck ko pa din talaga sa head ko yung charting ko para at least mabago impression nya sakin. Ayun! Success naman. Tas in good terms pa kami nung mga clerk dun kaya lalong masaya. Success pa yung extraction ko. Basta fulfilled ako.
Ayun, after non nagkaron na naman ng problem sa group naman. :< Di ko na alam gagawin ako. It felt like iniiwan nila kami after ng lahat. Parang.. ewan.. Di ko maexplain. Ayoko lang di makasakit. Kahit nasasaktan ako, sige nalang. Sabi nila "Do unto others what you want others to do unto you." so pag sinaktan ako, sasaktan ko din? Hirap naman. Ill just try to act according to my age. Ill try to act mature. Ayokong ako yung makakasakit. Ayokong ako yung makakaperwisyo. Ayokong ako yung namimilit. Gusto ko kasi balance lahat. Sige na aaminin ko perfectionist ako sa ganon. Gusto ko yung tipong aalagaan ko sila, na kahit makilala ko magulang nila, may mukha akong ihaharap na masasabi kong di ako naging masamang impluwensya sa kanila. Na hindi ko sila pinipilit. Na hindi ko sila ginugulo. Kasi alam kong yun ang gusto nung apat. Gusto ko kasi talaga maging family eh. Para nga kahit anong mangyari masasabi kong inalagaan ko sila. Maging balance yung priority tsaka yung pagsuporta sa apat.
Kaso ang nangyayari, di nila nagegets yun. Naiiwan pa ako. Kung kelan close ko na saka nagkakaganon. Ang sakit lang ng feeling na iwanan. Although kung tutuusin friends pa din naman. Ayoko namang nang dahil lang don magkakasira. Kung yung una, nag work out well. Bumukod tas naging maayos, tas yung pangalawa ganun din, sana to ganun din. Maging maayos. :<
Isa pa, nakakaloka tong kapatid ko. Kinausap ko na din ng masinsinan. Sana maging responsable na din sya. Ewan ko ba. Ang gulo ng emotion ko. Ang dami kong dalang alalahanin. Ang bigat lang. Tas mararamdaman mo pa yun? Parang ang sarap sumuko nalang tas bumigay. Kaso syempre hindi pwede, di ko gagawin. Bahala na si God. I trust you God.
"You gained another point. Okay, well. I thank you for that because through you I was able to sort who my real friends are."
-- Thanks for reading! -- Please do follow me on twitter @yelquiamco and follow my group @CKInvasion ;) thankyou!










